Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μαρτυρίες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μαρτυρίες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 6 Σεπτεμβρίου 2015

6.9.1955:60 χρόνια από τα Σεπτεμβριανά. 'Σήμερα το βιο σας, αύριο τη ζωή σας'

Η πλέον μαύρη σελίδα του σύγχρονου ελληνισμού της Πόλης, τα Σεπτεμβριανά, μέσα από μαρτυρίες και ανατριχιαστικές φωτογραφίες
9/10.11.1938. Ξεσπάει το πογκρόμ εναντίων των Εβραίων της Γερμανίας. Ο ήχος από τα κρύσταλλα που καταστρέφει ο ναζιστικός όχλος χαρακτηρίζει την νύχτα εκείνη ως «τη νύχτα των κρυστάλλων».
6/7.9.1955. Ο ίδιος ανατριχιαστικός ήχος μένει χαραγμένος για πάντα στη μνήμη των Ελλήνων της Πόλης. Όπως και στην φασιστική Γερμανία στόχος η εθνοκάθαρση από τις ανεπιθύμητες μειονότητες. Η «νύχτα των Κρυστάλλων» του ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης είναι η πρώτη βίαιη προσπάθεια εθνοκάθαρσης στην Ευρώπη μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο όχι όμως η πρώτη των Νεότουρκων για εκδίωξη των Ελλήνων από την Μικρά Ασία. Χαρακτηριστικό είναι ότι το 1913 ο ελληνικός πληθυσμός της Πόλης το 1913 ήταν 310.000 επί συνόλου 750.000 κατοίκων. Μετά την Μικρασιατική Καταστροφή περιορίστηκε σε 125.000 και συνέχισε να κινείται μειούμενος μέσα από αυθαίρετες εξοντωτικές φορολογικές, νομοθετικές, στρατιωτικές και πολιτικές παρεμβάσεις.

Τρίτη 16 Ιουνίου 2015

"Αδερφική Αγάπη" (Ποίημα)

Το ποίημα που ακολουθεί διασώθηκε χάρη στη Σοφία Κουβρακίδου - Μουρουζίδου και την κόρη της Νίκη, που με τόση μεγάλη επιμέλεια κατέγραψε. Ευχαριστώ θερμά την οικογένεια του μαθητή Παναγιώτη Κοταρίδη για την ιστορική και πνευματική αυτή προσφορά.

Το στράτευμα εγύρισε από μεγάλη μάχη
και τρέξανε να το ιδούν γέροι, παιδιά, κορίτσια.
Μα πρώτη απ' όλους έτρεξεν η όμορφη Μηλίτσα
και εζήτησε στα τάγματα να βρει με τη ματιά της
εκείνους όπου δίνανε ζωή μες την καρδιά της.
Τον άνδρα της τον ακριβό, τον ξακουστό γαμπρό της
και τον ξανθό και πιο μικρό απ' όλους αδερφό της.

Του κάκου τούς  εζήτησε και σβήστηκε η ματιά της.
Έκανε για τον άνδρα της το πρόσωπο κομμάτια,
για τον γαμβρό της έκοψε τα μακριά μαλλιά της,
μα κλαίγοντας τον αδερφό χάνει τα δυο της μάτια!

Πέρασαν χρόνια, τα μαλλιά ξαναγινήκαν πάλι,
το ματωμένο πρόσωπο βρήκε τα πρώτα κάλλη, 
μα τα θολά ματάκια της τα ουρανοβαμμένα
εμείνανε για πάντοτε τυφλά και απελπισμένα.


 

Πέμπτη 19 Μαρτίου 2015

"Ο ΞΕΡΙΖΩΜΟΣ ΤΗΣ ΜΙΚΡΑΣ ΑΣΙΑΣ" (ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ) - Ποίημα

 Η Σοφία Κουβρακίδου - Μουρουζίδου γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1924. Οι γονείς της Μιχαήλ και Πελαγία κατάγονταν από το Ζερφυρί - Ματσούκας του Πόντου. Με τον ξεριζωμό εγκαταστάθηκαν στο Ρυάκιο Κοζάνης. Η Σοφία βαπτίστηκε στην Πόλη, στην ενορία Ποτηρά, από ανάδοχο ιερέα. Ήταν λίγων μηνών, όταν ήρθε στην Ελλάδα. Αν και είχε μεγάλη έφεση για  γράμματα και κυρίως για παιδεία, δεν κατάφερε να συνεχίσει τις σπουδές της στο Γυμνάσιο, τελειώνοντας του Δημοτικό σχολείο του Ρυακίου με άριστα. Σε ηλικία 18 ετών παντρεύτηκε και απέκτησε τρία παιδιά. Έφυγε το 1995 σε ηλικία 70 ετών. Το ποίημα που ακολουθεί "Ο ξεριζωμός της Μικράς Ασίας"(Μικρασιατική καταστροφή) δεν υπάρχει σε καμιά ποιητική ανθολογία. Το έμαθε, όπως είπε στην κόρη της Νίκη, από το δάσκαλό της στο Δημοτικό σχολείο.


Ευχαριστώ θερμά το μαθητή Παναγιώτη Κοταρίδη, δισέγγονο της Σοφίας Κουβρακίδου - Μουρουζίδου, και την οικογένειά του που μου εμπιστεύθηκαν το ποίημα και  επέτρεψαν τη δημοσίευσή του. Το βιογραφικό σημείωμα δόθηκε από την οικογένεια. Η ορθογραφία,  η στίξη και ο χωρισμός σε στροφές είναι ευθύνη της διαχειρίστριας του ιστολογίου.

Ο ΞΕΡΙΖΩΜΟΣ ΤΗΣ ΜΙΚΡΑΣ ΑΣΙΑΣ 
(ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ)

Κακό μεγάλο τραγικό, λαχτάρα, ανεμοζάλη,
ο βάρβαρος ξεσπάθωσε στους χριστιανούς και πάλι.
Κακό μεγάλο τραγικό, φωτιά στη Μικρά Ασία,
διώκεται ο ελληνισμός, υβρίζεται η θρησκεία.
Ατίμωση, εκρίζωμα σπαρακτικό και πάλι, 
φωνές ακούγονται φριχτές μες την αγρία πάλη.

Μητέρες, βρέφη, γέροντες, παρθένες ατιμασμένες
βοήθεια φωνάζουν με λυγμούς μες τις φωτιές, τις σφαίρες.
Σκορπιέται ο θρήνος, άσπλαχνα παντού ο Τούρκος σφάζει,
απ' άκρη σ' άκρη χαλασμός, η Σμύρνη αναστενάζει.
"Σφάξτε, φωνάζουν οι βάρβαροι, γκιαούρης ας μη μείνει,
ρίξτε φωτιά, πρωτάκουστο το φονικό να γίνει.
Δεν εμποδίζει πια κανείς, δεν είναι αμαρτία, 
ας λείψουνε οι χριστιανοί από τη Μικρά Ασία".

Και πέφτουν γύρω πτώματα σαν στάχια θερισμένα,
αγνώριστα, μ' άγρια μορφή, αιματοκυλισμένα.
Και βλέποντάς τα οι φονείς άγρια να σφαδάζουν, 
σαν  Νέρωνες ανάλγητοι το "καχρ ολσούν" φωνάζουν.
Άγρια πέφτουν τα κορμιά το ένα πάνω στ' άλλο,
τι φοβεροί οι στεναγμοί, τι φονικό μεγάλο!

Θεού μητέρα σώσε μας, έλεος αδερφοί μας,
για του Χριστού το όνομα γλιτώστε τη ζωή μας.

Και ακούγονται αναστεναγμοί, φρικτοί δαρμοί και θρήνοι,
ποταμηδόν των χριστιανών το αίμα ο Τούρκος χύνει.
Δεν σέβονται ούτε παπά ούτε μητροπολίτη,
θάφτουν τον ένα ζωντανό, πριν να βγει η ψυχή του, 
τον άλλο σέρνουν καταγής μισοπεθαμένο, 
δίνουν βαριά χτυπήματα στο σώμα τ' αγιασμένο.
Έχασε η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα, 
βαριά και πένθιμα χτυπά κάθε εκκλησιάς καμπάνα. 
Κακό μεγάλο τραγικό στον κόσμο δεν εγράφη,
ο ανθηρός ελληνισμός έσβησε πια, ετάφη.

Νέοι, εσείς που ξέρατε μονάχα να πετάτε
πάνω στις ράχες των βουνών και εκεί να πολεμάτε
τον τύραννο που ξέρατε, τις νίκες του πολέμου
και με τις δάφνες υπερήφανοι, με τα φτερά του ανέμου,
που σκάβατε τα σίδερα των σκλάβων αδερφών μας, 
σκορπίζοντας τη λευτεριά φαρμάκι στον εχθρό μας,
εσείς που δεν τρομάζετε στα βόλια, στα κανόνια,
εσείς που αντριώνεστε όσο περνούν τα χρόνια,
εσείς πώς καταδέχεστε το τίμιο όνομά σας 
να ατιμαστεί, να χάσετε τη δόξα την παλιά σας
και βλέπετε τα αδέρφια σας αιχμάλωτα στο δρόμο,
φτωχά, ριγμένα, δαρμένα από τον πόνο.

Παιδιά, τον όρκο δώσατε, στον όρκο μια θυσία,
στον κάθε τύραννο φονιά ανήκει τιμωρία.

"καχρ ολσούν": ανάθεμα να γίνουν