Πολιτιστικό Πρόγραμμα: "Με αφορμή μια ταινία: Η παρουσία των Εβραίων στην Ελλάδα"

Η εβραϊκή παρουσία στη Λάρισα

   Η Εβραϊκή Κοινότητα της Λάρισας είναι πολύ αρχαία. Έχει ζωντανή παρουσία, πάνω από 1.900 χρόνια, όπως αναφέρουν πολλοί ιστορικοί και περιηγητές, οι οποίοι επισκέφτηκαν την πόλη και όπως φαίνεται από πολλά αρχαιολογικά ευρήματα, που βρέθηκαν σε ανασκαφές της πόλης με σύμβολα εβραϊκά. Ήταν και είναι η πιο μεγάλη Εβραϊκή Κοινότητα της Θεσσαλίας και η τρίτη της Ελλάδας. Κατά καιρούς, δέχτηκε Εβραίους από την Ουγγαρία, Πολωνία κλπ., από την Ισπανία  και από την Πελοπόννησο (τους Μωραΐτι). Με την άφιξη στη Λάρισα των Ισπανοεβραίων (Σεφαραδίμ), που κατέφυγαν στην Ελλάδα, μετά την έξοδό τους από την Ισπανία, το 1492, η Κοινότητα πήρε την τελική της μορφή. Οι Ισπανοεβραίοι αναμίχθηκαν με τους ομοθρήσκους τους, τους μετέδωσαν την κουλτούρα, τον πολιτισμό και τη γλώσσα τους και συνέβαλαν όχι μόνο στην εξέλιξη της Κοινότητας, αλλά και στην ανάπτυξη ολόκληρης της πόλης. Αρχικά ίδρυσαν ξεχωριστή κοινότητα στη Λάρισα, αλλά αργότερα, με τη σωστή καθοδήγηση σοφών ραβίνων ενώθηκαν σε μία, που υπάρχει μέχρι σήμερα. Η Κοινότητα Λάρισας αναπτύχθηκε σημαντικά από τον 15ο ως τον 18ο αιώνα και τότε πήρε και τον τίτλο «Μάντρε ντ’ Ισραέλ». Στην περίοδο της Τουρκοκρατίας ανακόπηκε η πρόοδός της. Το 1881, όταν η Λάρισα απελευθερώθηκε από τους Τούρκους, η πόλη είχε πληθυσμό 13.000 κατοίκους, από τους οποίους οι 2.200 ήταν Εβραίοι. Οι Εβραίοι της Λάρισας έμεναν και μένουν, ακόμα και σήμερα οι πιο πολλοί, στη συνοικία «έξι δρόμοι», γνωστή ως «εβραίικα», και είναι ενεργά ενταγμένοι στον κοινωνικό, οικονομικό και πολιτιστικό ιστό της πόλης. Η εβραϊκή συνοικία είναι στο κέντρο της πόλης και σε μικρή απόσταση από τη Συναγωγή, το σχολείο και τα άλλα ιδρύματα της Κοινότητας.

Πολιτιστικό Πρόγραμμα: "Με αφορμή μια ταινία: Η παρουσία των Εβραίων στην Ελλάδα"

 Η σωτηρία Εβραίων της Λάρισας

Η σωτηρία των Εβραίων στη Λάρισα το 1945 αναφέρεται στη διάσωση Εβραίων κατοίκων της πόλης της Λάρισας στην Ελλάδα κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οι Εβραίοι στην Ελλάδα υπέστησαν διώξεις και βία από τις ναζιστικές δυνάμεις, με αποτέλεσμα τον θάνατο πολλών Εβραίων.

Το 1944, η εβραϊκή κοινότητα της Λάρισας έλαβε εντολή από τις ναζιστικές αρχές κατοχής να συγκεντρωθεί στην κεντρική πλατεία της πόλης. Ωστόσο, οι ηγέτες της κοινότητας είχαν ενημερωθεί για την επικείμενη συγκέντρωση και είχαν ετοιμάσει ένα σχέδιο διαφυγής. Με τη βοήθεια αρκετών μη Εβραίων Ελλήνων πολιτών, η πλειοψηφία του εβραϊκού πληθυσμού της Λάρισας κατάφερε να δραπετεύσει και να βρει καταφύγιο σε κοντινά χωριά και βουνά.

Ένα από τα κύρια πρόσωπα αυτής της προσπάθειας διάσωσης ήταν ο επίσκοπος Λαρίσης Γεννάδιος, ο οποίος βοήθησε στην οργάνωση και τον συντονισμό της απόδρασης των Εβραίων κατοίκων. Ο επίσκοπος Γεννάδιος χρησιμοποίησε την επιρροή και τις διασυνδέσεις του για να βρει ασφαλείς κρυψώνες για τους Εβραίους και να τους παρέχει τρόφιμα και άλλα είδη πρώτης ανάγκης.

Οι ενέργειες του επισκόπου Γεννάδιου και άλλων μη Εβραίων Ελλήνων που βοήθησαν στη διάσωση των Εβραίων κατοίκων της Λάρισας καταδεικνύουν τη γενναιότητα και την ανιδιοτέλεια όσων ρίσκαραν τη ζωή τους για να προστατεύσουν τους συμπολίτες τους. Οι προσπάθειές τους έσωσαν αμέτρητες ζωές Εβραίων και χρησιμεύουν ως υπενθύμιση της σημασίας της αντίστασης στις διακρίσεις και τις διώξεις.

Θωμάς Π. (Γ2)

Ευγενία Φακίνου, Η ζωή στη Σύμη (Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας Α' Γυμνασίου)

 

Ευγενία Φακίνου, Η ζωή στη Σύμη

Βιογραφία -Εργογραφία της Ευγενίας Φακίνου

Pieter Bruger (πρεσβύτερος),  «Παιδικά παιχνίδια» (1560)

 

ΠΕΡΙΛΗΨΗ: Η μικρή Αστραδενή θυμάται με νοσταλγία τη ζωή της στη Σύμη συγκρίνοντάς τη με τη ζωή στην Αθήνα, όπου ζει τώρα. Εκεί κάθε απόγευμα οι γυναίκες συγκεντρώνονταν σε κάποιο σπίτι, για να ασχοληθούν με τις δουλειές τους, ενώ τα παιδιά, αν ο καιρός ήταν καλός, έπαιζαν έξω. Σε διαφορετική περίπτωση κατέφευγαν στην κουζίνα που εξυπηρετούσε τις περισσότερες ανάγκες της οικογένειας. Χαρακτηριστικά της διαρρύθμισης της κουζίνας ήταν ο αποκρέβατος και τα παράθυρα με τα περβάζια. Σε ένα από αυτά υπήρχε ο νεροχύτης, τα νερά του οποίου κατέληγαν στον κήπο, όπου ποτίζονταν λουλούδια και λαχανικά. Για τις περισσότερες ανάγκες τους οι κάτοικοι χρησιμοποιούσαν βρόχινο νερό, το οποίο κατανάλωναν με μέτρο.

Αφήγηση/Αφηγητής: α’ πρόσωπο, δραματοποιημένος ομοδιηγητικός αυτοδιηγητικός αφηγητής (αυτοβιογραφικό κείμενο), αφήγηση με εσωτερική εστίαση.

Χρόνος: αναδρομή στο παρελθόν

Αφηγηματικοί τρόποι:

-          Αφήγηση: «Στη Σύμη …καθώς δουλεύανε».

-          Περιγραφή: «Σ’ εμάς …στην άκρη».

-          Σχόλιο: «Αυτό βολεύει …όλα εκεί».

Γλώσσα – ύφος: απλή δημοτική με ιδιωματικές λέξεις π.χ. τσιμιά. Επίθετα και σημεία στίξης (αποσιωπητικά, θαυμαστικό, ερωτηματικό), που χρωματίζουν το λόγο με τα συναισθήματα της αφηγήτριας. Ύφος ζωντανό, απλό, ειρωνικό όταν αναφέρεται στην Αθήνα. Μικροπερίοδος λόγος, παρατακτική σύνδεση (λόγος μικρού παιδιού)

Εκφραστικά μέσα:

-Μεταφορές: π.χ. είχε το γούστο του.

-Παρομοίωση: Μυρίζει…σα φάρμακο.

- Επίθετα: π.χ. συντροφική.

- Ασύνδετα σχήματα: π.χ. Άλλη έπλεκε …έπλεκε νταντέλα.

-Εικόνες: π.χ. Άλλη έπλεκε …έπλεκε νταντέλα.

Πολιτιστικό Πρόγραμμα: "Με αφορμή μια ταινία: Η παρουσία των Εβραίων στην Ελλάδα"

 Το ολοκαύτωμα των Εβραίων της Θεσσαλονίκης 

    Η Θεσσαλονίκη μεταξύ άλλων ελληνικών πόλεων αποτέλεσε τόπο διαμονής μεγάλου αριθμού Εβραίων οι οποίοι είχαν δημιουργήσει μια εξαιρετικά ισχυρή κοινότητα. Παρόλα αυτά,  μετά την τριετή κατοχή της πόλης από τα στρατεύματα της ναζιστικής Γερμανίας η κοινότητα αυτή είχε χάσει την λάμψη της μια για πάντα αφού είχε αποδεκατιστεί έχοντας υποστεί ανεπανόρθωτα πλήγματα. Η συντριπτική πλειοψηφία των Εβραίων της Θεσσαλονίκης δολοφονήθηκε ενώ όσοι κατάφεραν να επιβιώσουν έπρεπε να ξεπεράσουν τα όσα βίωσαν τα οποία πλέον ήταν βαθιά ριζωμένα στη μνήμη τους. Το ολοκαύτωμα των Εβραίων, μέρος του οποίου εκτυλίχθηκε στη Θεσσαλονίκη, θα αποτελεί για πάντα μια ακόμη μαύρη σελίδα στην ανθρώπινη ιστορία.

Οι πρώτες κινήσεις των Γερμανών

    Οι Γερμανοί μπαίνουν στη Θεσσαλονίκη στις 9.4.41. Λίγες μέρες αργότερα απαγορεύουν την είσοδο των Εβραίων σε καφενεία, ζαχαροπλαστεία κ.λπ., επιτάσσουν το νοσοκομείο Χιρς και πολλά εβραϊκά σπίτια, φυλακίζουν τα μέλη του κοινοτικού Συμβουλίου, διατάζουν τους Εβραίους να παραδώσουν τα ραδιόφωνα τους και λεηλατούν τα γραφεία της Κοινότητας και τις πλουσιότερες εβραϊκές βιβλιοθήκες. Στις 11.7.1942 οι άνδρες Εβραίοι ηλικίας 18 - 45 ετών διατάζονται να παρουσιαστούν στην πλατεία Ελευθερίας. Εκεί αφού υφίστανται απερίγραπτα μαρτύρια καταγράφονται και οδηγούνται σε καταναγκαστικά έργα. Η Κοινότητα θα καταβάλει στους ναζί 2,5 δισ. δρχ. για να τους απελευθερώσει. Στο τέλος του ίδιου

Πολιτιστικό Πρόγραμμα: "Με αφορμή μια ταινία: Η παρουσία των Εβραίων στην Ελλάδα"

 Οι Εβραίοι της Θεσσαλονίκης

Οι Εβραίοι της Θεσσαλονίκης μέχρι τον 16ο αι.

Παρόλο που οι ιστορικές αποδείξεις είναι περιορισμένες, πιστεύεται ότι οι πρώτοι Εβραίοι που εγκαταστάθηκαν στη Θεσσαλονίκη ήρθαν από την Αλεξάνδρεια το 140. Κατά τη διάρκεια της Ελληνιστικής περιόδου δημιουργήθηκε μία Εβραϊκή κοινότητα. Τα μέλη της ήταν συγκεντρωμένα στην περιοχή γύρω από το λιμάνι της πόλης. Το κέντρο της κοινωνικής και θρησκευτικής τους ζωής ήταν η Συναγωγή τους. Επίσης, οι Ρωμαίοι παραχώρησαν αυτονομία στην Εβραϊκή κοινότητα, της οποίας τα μέλη διέμεναν σε διάφορα μέρη της πόλης και δεν ήταν πια συγκεντρωμένα γύρω από το λιμάνι. Είναι έμποροι, τεχνίτες ακόμα και αγρότες και καλλιεργητές μεταξιού. Επιπλέον, μετά τη διάσπαση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας το 395, η Θεσσαλονίκη έγινε η δεύτερη πιο σημαντική πόλη στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, μετά την Κωνσταντινούπολη. Οι Βυζαντινοί Αυτοκράτορες, στην προσπάθειά τους να «εκχριστιανίσουν» τους υποτελείς τους, ήταν εχθρικοί προς τις εβραϊκές κοινότητες στην επικράτειά τους και ειδικά στην κοινότητα της Θεσσαλονίκης. Ο Κωνσταντίνος ο Μέγας και ο Θεοδόσιος Β’ επέβαλαν αντι-εβραϊκούς νόμους. Ο Ιουστινιανός Α’ απαγόρευσε τη δημόσια εκπλήρωση των «μιτσβότ» (θρησκευτικές εντολές). Απαγόρευσε την απαγγελία (καθημερινή προσευχή) και στο φημισμένο Ιουστινιανό Κώδικα οι Εβραίοι χαρακτηρίζονται ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Μάλιστα, εξέδωσε διάταγμα ώστε το Πέσαχ (Εβραϊκό Πάσχα) να γιορτάζεται μετά από το Ελληνικό Ορθόδοξο Πάσχα. Ο Βασίλειος Α’ ο Μακεδόνας και ο Λέων Στ’ ο Σοφός ανάγκασαν τους Εβραίους να αλλάξουν θρησκεία ή να εγκαταλείψουν τη χώρα. Ένας από τους ελάχιστους αυτοκράτορες που φέρθηκε ευνοϊκά στους Εβραίους ήταν ο Αλέξιος Α’ ο Κομνηνός, ο οποίος κατά τη διάρκεια της Πρώτης Σταυροφορίας ελάφρυνε τους φόρους που βάραιναν τους Εβραίους. Παρ’ όλες τις ταλαιπωρίες που υπέστη κατά τη διάρκεια της Βυζαντινής περιόδου, η Εβραϊκή κοινότητα της Θεσσαλονίκης άκμασε. Οι περισσότεροι από τους Εβραίους ήταν έμποροι και ασχολούνταν ιδιαίτερα με το εμπόριο του μεταξιού. Ως τα μέσα του 16ου αιώνα η Θεσσαλονίκη είχε γίνει το Εβραϊκό κέντρο της Ευρώπης. Τέλος καταδιωκόμενοι Εβραίοι απ’ όλη την Ευρώπη έρχονται στη Θεσσαλονίκη για να ζήσουν μια φυσιολογική ζωή.

Αντώνης Πρ., Β4

Νίκος Καζαντζάκης, Η Νέα Παιδαγωγική (Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας Α' Γυμνασίου)

Νίκος Καζαντζάκης (1883-1957)

ΠΕΡΙΛΗΨΗ: Ο ενήλικος πλέον Νίκος Καζαντζάκης αφηγείται τις εμπειρίες του από την περίοδο που ήταν μικρός μαθητής. Θυμάται την πρώτη μέρα στο σχολείο που με ανάμεικτα συναισθήματα, με την ευχή της μητέρας του και με τη συνοδεία του αυστηρού πατέρα του κατευθύνεται στο σχολείο. Εκεί ο πατέρας του τον παραδίδει στον δάσκαλο με την παρότρυνση να διαπαιδαγωγήσει τον γιο του με οποιονδήποτε τρόπο. Αυτός όμως που αποτυπώνεται πιο έντονα στη μνήμη του Καζαντζάκη είναι ο δάσκαλος της τετάρτης τάξης. Παρόλο που σύμφωνα με τις φήμες ήταν φορέας της Νέας Παιδαγωγικής, στην πράξη αποδεικνύεται βίαιος, ένας άνθρωπος που τρομοκρατεί κι εκμεταλλεύεται τους μαθητές του.

ΔΟΜΗ -ΕΝΟΤΗΤΕΣ:

1^η: «Με τα μαγικά …τη βίτσα» - Η πρώτη μέρα στο σχολείο

2^η: «Από το Δημοτικό … βούτυρο» - Η «Νέα Παιδαγωγική» του δασκάλου της τετάρτης τάξης.

 

ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΜΟΙ:

Ο μικρός μαθητής: Τα συναισθήματα του μικρού Νίκου Καζαντζάκη την πρώτη μέρα του σχολείου είναι ανάμεικτα. Αισθάνεται χαρά για τη νέα σελίδα στη ζωή του αλλά ταυτόχρονα βιώνει φόβο και άγχος. Αντλεί το θάρρος του από την υποστηρικτική φιγούρα της μητέρας του αλλά και από την προστατευτική παρουσία του πατέρα του. Βιώνει την απόλυτη βαναυσότητα από το δάσκαλο της τετάρτης τάξης, την ανάμνηση του οποίου σχολιάζει ειρωνικά.

Η μητέρα: Γεμάτη αγάπη και στοργή ξεπροβοδίζει τον γιο της την πρώτη μέρα στο σχολείο . Η τρυφερότητα και η υποστήριξή της διακρίνονται από τις ευχές της, το βασιλικό και το σταυρουδάκι.

Ο πατέρας: Παρόλο που προσπαθεί να δείξει στοργή αυτήν την σημαντική μέρα, ωστόσο είναι φανερό ότι πρόκειται για έναν αυστηρό και αυταρχικό πατέρα, όπως επιβεβαιώνεται και από τη συνομιλία του με το δάσκαλο.

Ο δάσκαλος της Α’ τάξης: Η υποδοχή του μικρού μαθητή με τη βίτσα στο χέρι καθώς και ο διάλογος με τον πατέρα προϊδεάζουν για τις παιδαγωγικές μεθόδους που υιοθετεί.

Ο δάσκαλος της Δ’ τάξης: Βίαιος και αυταρχικός, τρομοκρατεί τους μαθητές του καλλιεργώντας την τυφλή υπακοή και την απόλυτη υποταγή. Χρησιμοποιεί τις προσβολές και βάναυσους ξυλοδαρμούς, για να «συμμορφώσει» τους μαθητές του, ενώ δεν διστάζει να τους εκμεταλλευτεί οικονομικά με πρόσχημα την εκπαιδευτική διαδικασία.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ/ΑΦΗΓΗΣΗ: πρωταγωνιστής, δραματοποιημένος ομοδιηγητικός, πρωτοπρόσωπη, αφήγηση με εσωτερική εστίαση, αυτοβιογραφικό κείμενο.

ΑΦΗΓΗΜΑΤΙΚΟΣ ΧΡΟΝΟΣ: ευθύγραμμος (αναδρομή στην παιδική ηλικία του αφηγητή)

ΑΦΗΓΗΜΑΤΙΚΟΙ ΤΡΟΠΟΙ (ενδεικτικά παραδείγματα):

-αφήγηση: « Ήμουν σαν ένα …το χέρι του»

-περιγραφή: «Κοντοπίθαρος ... στραβοπόδης».

-διάλογος: «-Ετούτος είναι … - Έγνοια σου …τους ανθρώπους».

-Ευθύς λόγος: «Δε λέω λόγια. Θα δείτε έργα»

-(ελεύθερος) πλάγιος λόγος: «είχε φέρει, λέει, … Παιδαγωγική».

ΓΛΩΣΣΑ -ΥΦΟΣ: δημοτική, φράσεις κρητικού ιδιώματος και λέξεις κατασκευασμένες από τον συγγραφέα /ειρωνεία, χιούμορ, εκφραστικότητα.

ΕΚΦΡΑΣΤΙΚΑ ΜΕΣΑ (ενδεικτικά παραδείγματα):

·         Παρομοιώσεις: σαν κρανία

·         Μεταφορές: μαγικά μάτια

·         Προσωποποιήσεις: Πού είναι, κυρ δάσκαλε, η Νέα Παιδαγωγική;

·         Εικόνες: μ’ ένα κόκκινο …από το χέρι

·         Επαναλήψεις: πηγαίναμε, πηγαίναμε

·         Ασύνδετο σχήμα: πηγαίναμε, πηγαίναμε, … με χάδεψε

·         Υπερβολή: τα μάτια μας τέσσερα

Άντον Τσέχωφ, Ο Βάνκας

 

Άντον Τσέχωφ (1860-1904)

Περίληψη: Ο Βάνκας είναι ένα εννιάχρονο ορφανό αγόρι που εργάζεται σε ένα τσαγκαράδικο στη
Μόσχα. Την παραμονή των Χριστουγέννων αποφασίζει να γράψει μια επιστολή στον παππού του που ζει στο χωριό , που είναι και ο μοναδικός του συγγενής. Στην επιστολή του περιγράφει τις σκληρές συνθήκες κάτω από τις οποίες ζει και την κακομεταχείριση που του επιφυλάσσουν τα αφεντικά του. Αναθυμάται με νοσταλγία όλες τις ευτυχισμένες στιγμές που έζησε στο χωριό και εκλιπαρεί τον παππού του να τον πάρει κοντά του, γιατί δεν αντέχει πλέον. Τέλος, ο Βάνκας ταχυδρομεί την επιστολή, χωρίς όμως να γράψει διεύθυνση. Ονειρεύεται ωστόσο τη στιγμή που ο παππούς του θα διαβάσει το γράμμα και ο ίδιος θα γυρίσει στο χωριό.

Ο Βάνκας: από μικρός στην ορφάνια, αναγκάζεται να αφήσει το χωριό του και τον πολυαγαπημένο του παππού και να αναζητήσει μια καλύτερη τύχη στη Μόσχα. Εκεί όμως το μόνο που γνωρίζει από τα αφεντικά του είναι η κακομεταχείριση, η φτώχεια και οι απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσης. Ο φόβος και η απελπισία τον αναγκάζουν να στραφεί για βοήθεια στον παππού του, σαν τη μοναδική σανίδα σωτηρίας. Η μεγάλη πόλη τού φαίνεται παράξενη σε σχέση με αυτά που ήξερε στο χωριό του. Αναφέρεται με αγάπη, σεβασμό και τρυφερότητα στα πρόσωπα που  τον περιέβαλλαν στο χωριό, γεγονός που δείχνει την ευγένεια και την αγνότητα της ψυχής του. Η επιστολή δείχνει την αποφασιστικότητα του Βάνκα να αλλάξει τη ζωή του, ενώ η παράλειψη της διεύθυνσης μαρτυρά την παιδική αθωότητα.

Ο παππούς Κωσταντής Μακάριτς: ένας απλός άνθρωπος του λαού, τρυφερός, ευγενής, κοινωνικός και καλοσυνάτος.  Φέρεται με αγάπη στο εγγόνι του, όπως φαίνεται από τα αισθήματα που τρέφει ο Βάνκας γι’ αυτόν.

Τα αφεντικά του Βάνκα: χρησιμοποιούν την κοινωνική και οικονομική τους δύναμη για να εκμεταλλευθούν και να ταπεινώσουν τους αδύναμους, όπως είναι ο Βάνκας. Η βαναυσότητά τους φανερώνεται από τη συμπεριφορά τους σε ένα μικρό παιδί, ενώ το εικονοστάσι στο τσαγκαράδικο μαρτυρά την υποκρισία τους, αφού μέσα τους δεν υπάρχει σταλιά χριστιανικής αγάπης.

Ενότητες -Πλαγιότιτλοι:

1.      «Ο Βάνκας Ζούκοφ … εσύ μου απόμεινες»: Η επιστολή του Βάνκα στον παππού την παραμονή των Χριστουγέννων.

2.      «Ο Βάνκας κοίταξε …για τις γιορτές»: Η νοσταλγία για τις ευτυχισμένες μέρες στο χωριό.

3.      Ο Βάνκας αναστέναξε  … παππού, έλα.»: Η περιγραφή της ζωής στη Μόσχα και οι αναμνήσεις με τον παππού και την Όλγα.

4.      «Ο Βάνκας δίπλωσε …κουνώντας την ουρά του…»: Η ταχυδρόμηση της επιστολής και η μάταιη ελπίδα.

 

·         Αφήγηση/αφηγητής: γ’ πρόσωπη, μηδενική εστίαση/ετεροδιηγητικός, παντογνώστης/ στην επιστολή: πρωταγωνιστής.

·         Αφηγηματικός χρόνος: κινείται σε δύο επίπεδα, το παρόν (μέσω της επιστολής) και το παρελθόν (αναδρομική αφήγηση)

·         Αφηγηματικές τεχνικές: αφήγηση, περιγραφή, ευθύς λόγος π.χ. «-Θα πάρετε λίγη πρέζα;».

 

Εκφραστικά μέσα (ενδεικτικά):

·         Εικόνες πχ. «Πολλές φορές … πισινά του πόδια»

·         Μεταφορές π.χ. «…να λευτερώσει το λαιμό του από έναν κόμπο που τον έπνιγε»

·         Παρομοίωση:  «έτσι που νομίζεις πως τον σφουγγάρισαν και τον έτριξαν με χιόνι για τις γιορτές»

·         Προσωποποιήσεις π.χ. «αστέρια που λαμπυρίζουν χαρούμενα».

·         Ασύνδετα σχήματα π.χ. «Το πρωί ξεροκόμματο, το μεσημέρι κουρκούτι, το βράδυ πάλι ξεροκόμματο»

·         Επαναλήψεις π.χ. «Αγαπημένε μου παππού»

«Κοντά στους γονείς: Θέματα ασφάλειας στο Διαδίκτυο» «Το Χαμόγελο του Παιδιού» συναντά τους γονείς και κηδεμόνες του 1ου Γυμνασίου Τυρνάβου (Αχιλλέας Τζάρτζανος)

 Τα ζητήματα ασφάλειας και προστασίας των παιδιών που προκύπτουν από τη χρήση του Διαδικτύου ανέδειξε, την Πέμπτη 2 Φεβρουαρίου 2023 σε διαδικτυακή επιμορφωτική συνάντηση, η ψυχολόγος του «Χαμόγελου του Παιδιού», κα Ανθή Παΐλα. Απευθυνόμενη στους γονείς και κηδεμόνες η κα Παΐλα επισήμανε ότι στόχος της συνάντησης δεν είναι η δαιμονοποίηση του Διαδικτύου αλλά η αναγνώριση των κινδύνων  και η σωστή χρήση του. Αρχικά αναφέρθηκε στις συστάσεις του Π.Ο.Υ. για το χρόνο θέασης των οθονών, ανάλογα με την ηλικία, και στην ανάγκη γονικού ελέγχου και επίβλεψης. Σύμφωνα με την κα Παΐλα, οι κίνδυνοι από τη χρήση του Διαδικτύου συνίστανται στο περιεχόμενο που μπορεί να δει ένα παιδί, στην επικοινωνία που μπορεί να έχει αλλά και στη διαδικτυακή  συμπεριφορά του ίδιου του παιδιού. Στη συνέχεια ανέλυσε  τις μορφές του ηλεκτρονικού εκφοβισμού και την τυπολογία των δραστών, τη συσχέτιση μεταξύ βίαιων βιντεοπαιχνιδιών και βίαιης συμπεριφοράς, καθώς και τα διαγνωστικά κριτήρια για τον εθισμό στα ηλεκτρονικά παιχνίδια. Ωστόσο, η κα Παΐλα τόνισε ότι τα ηλεκτρονικά παιχνίδια, ανάλογα με το είδος τους, μπορούν να προσφέρουν και οφέλη στα παιδιά. Ολοκληρώνοντας την παρέμβασή της η κα Παΐλα έθεσε το ζήτημα των ορίων στα παιδιά, όσον αφορά τη χρήση των ηλεκτρονικών μέσων, αλλά και στα μέτρα ασφάλειας που μπορούν να πάρουν οι γονείς, για να προστατεύσουν τους ανήλικους από πιθανούς κινδύνους.

Η δράση υλοποιήθηκε από την ομάδα εκπαιδευτικών του θεματικού άξονα «Σχέση Οικογένειας - Σχολείου»: Χιωτέρη Αικατερίνη, Καραλάζου Βάια, Ροκκά Ουρανία, Δάφνη Ελένη, Τσιάκα Ιωάννα.

Οδύσσεια: Η σπηλιά της Καλυψώς

 Ο Γιώργης Τζ. ζωγράφισε τη σπηλιά της Καλυψώς και απέδωσε πολύ ωραία την ατμόσφαιρα της Ωγυγίας.

27 Ιανουαρίου: Ημέρα Μνήμης των Ελλήνων Εβραίων Μαρτύρων και Ηρώων του Ολοκαυτώματος

 Η διεθνής κοινότητα, με απόφαση της γενικής συνέλευσης του ΟΗΕ, τιμά την μνήμη των θυμάτων του Ολοκαυτώματος κάθε χρόνο στις 27 Ιανουαρίου. Την ίδια ημερομηνία η Ελλάδα έχει καθιερώσει από το 2004 την «Ημέρα Μνήμης των Ελλήνων Εβραίων Μαρτύρων και Ηρώων του Ολοκαυτώματος»,  για να τιμηθεί η μνήμη των χιλιάδων Ελλήνων Εβραίων, που έχασαν τη ζωή τους στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης και να εξαρθεί ο ηρωισμός των χριστιανών Ελλήνων, που με κίνδυνο της ζωής τους στην κατεχόμενη Ελλάδα, έσωσαν πολλούς Εβραίους συμπολίτες τους από βέβαιο θάνατο.

Στο πλαίσιο των εκδηλώσεων τιμής οι μαθητές/τριες που συμμετέχουν στο πολιτιστικό πρόγραμμα «Με αφορμή μια ταινία: η παρουσία των Εβραίων στην Ελλάδα» ανέπτυξαν μια σειρά δράσεων, που ως στόχο είχαν την ενημέρωση για το Ολοκαύτωμα αλλά και την ευαισθητοποίηση όλων μας απέναντι σε φαινόμενα ρατσισμού, φασισμού και μισαλλοδοξίας, που δυναμιτίζουν τα θεμέλια των κοινωνιών μας. Υπεύθυνες της δράσης ήταν οι καθηγήτριες φιλόλογοι Ταμπαθάνη Θέλμα, Χιωτέρη Κατερίνα και  Χρήστου Δέσποινα.

Πηγές φωτογραφικού υλικού της δράσης: 

• Αποστολία Καρρά, Η διάσωση των Εβραίων της Θεσσαλίας: Από την ατομική στη συλλογική μνήμη, Διπλωματική εργασία, ΕΑΠ, 2020. https://apothesis.eap.gr/archive/item/6594
• Παναγιώτης Βελαώρας, Η αξιοποίηση οπτικοακουστικών πηγών για τον σχεδιασμό εκπαιδευτικού προγράμματος για το Ολοκαύτωμα στη Στ' Δημοτικού, Διπλωματική Εργασία, ΕΑΠ, 2022. https://apothesis.eap.gr/archive/item/171830