ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ ΤΩΝ ΠΟΤΑΜΩΝ -ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ: "ΠΟΤΑΜΙΑ ΠΟΥ ΧΩΡΙΖΟΥΝ-ΓΕΦΥΡΙΑ ΠΟΥ ΕΝΩΝΟΥΝ"

Εισαγωγή

Από τους προϊστορικούς χρόνους ο άνθρωπος αναγνώρισε την αξία των ποταµών για τη ζωή του και γι’ αυτό ανέπτυξε οικισµούς και µεγάλους πολιτισµούς κοντά στις όχθες τους. Ο ποταµός παρείχε στον άνθρωπο εύκολη πρόσβαση στο νερό για διάφορες χρήσεις αλλά και ευκαιρίες για να εξασφαλίσει την τροφή του. Επίσης αξιοποίησε τις δυνατότητες που του προσφέρονταν για να µετακινηθεί ο ίδιος και να μεταφέρει αγαθά. Σε περιπτώσεις συγκρούσεων, ο ποταµός ήταν ένα φυσικό αµυντικό στοιχείο. Όταν άρχισε να καλλιεργεί τη γη διαπίστωσε ότι τα πληµµυρικά φαινόµενα δηµιουργούσαν εύφορο έδαφος για την καλλιέργεια διαφόρων προϊόντων. ∆εν είναι τυχαίο ότι µεγάλες ή µικρές πόλεις έχουν αναπτυχθεί κατά µήκος ποταµών. Άλλες παραδοσιακές χρήσεις του νερού των ποταμών, που θα αναλυθούν παρακάτω, είναι οι νεροτριβές, οι νερόμυλοι, η κατασκευή φραγμάτων για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας, οι περαταριές και  η αλιεία στα ποτάμια.

ΓΚΟΥΕΡΝΙΚΑ (Σε 3D)- Ένας πίνακας του Πάμπλο Πικάσο

Στις 26 Απριλίου 1937 η Γκουέρνικα, ένα χωριό στη Χώρα των Βάσκων στη βόρεια Ισπανία, βομβαρδίστηκε από γερμανικά και ιταλικά πολεμικά αεροσκάφη κατόπιν εντολής των ισπανικών φασιστικών δυνάμεων του Φράνκο. Με αφορμή το συγκλονιστικό γεγονός, ο Πικάσο που ήδη ζούσε στο Παρίσι, φιλοτέχνησε έναν από τους διασημότερους παγκοσμίως πίνακές του, τη Guernica.

Με τον δικό του τρόπο, ο περίφημος καλλιτέχνης καταδεικνύει την τραγωδία του πολέμου, τον πόνο, τη βαρβαρότητα, την καταστροφή. Πρόκειται για πίνακα-σύμβολο, μια διαρκή υπενθύμιση και καταγγελία εναντίον του πολέμου.

"1922" του Νίκου Κούνδουρου

Poets Of The Fall - "Carnival Of Rust"

Κώστας Καρυωτάκης, "Σαν δέσμη από τριαντάφυλλα"

ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ

 

Οι ποιητές των αρχών του 20ου αι. δημιουργούν και ανδρώνονται  μέσα στο κλίμα της ρευστότητας, των συνεχών ανατροπών και της αβεβαιότητας που επικρατούν την περίοδο αυτή. Ο Α΄ Παγκόσμιος πόλεμος είχε δημιουργήσει μεγάλη αναστάτωση και απογοήτευση στους ανθρώπους της εποχής. Ειδικότερα στην Ελλάδα, τους νικηφόρους πολέμους του 1912-1913, που οδήγησαν στη διεύρυνση του ελληνικού κράτους, τους διαδέχτηκε η σύγκρουση του βασιλιά Κωνσταντίνου και του Βενιζέλου, η οποία οδήγησε σε εθνικό διχασμό το 1916. Από αυτό το κλίμα της ανασφάλειας και του διάχυτου φόβου ήταν αδύνατο να μείνουν ανεπηρέαστοι οι ποιητές. Πράγματι, στα κείμενά τους παρατηρείται μια στάση παραίτησης, αποξένωσης και απαισιοδοξίας. Η μικρασιατική καταστροφή, το 1922, που αναγκάζει τους Έλληνες της Μικράς Ασίας να επιστρέψουν στην Ελλάδα ως πρόσφυγες, επιτείνει το αδιέξοδο.

"Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΩΝ ΠΟΤΑΜΩΝ" - ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ: ΠΟΤΑΜΙΑ ΠΟΥ ΧΩΡΙΖΟΥΝ- ΓΕΦΥΡΙΑ ΠΟΥ ΕΝΩΝΟΥΝ"

Α) Πώς δημιουργούνται τα ποτάμια:

Τα ποτάμια είναι μία υδατοσυλλογή με τρεχούμενο νερό, η οποία εκτείνεται κατά μήκος και ρέει λόγω της βαρύτητας προς τα κάτω. Σχηματίζονται από τα βρόχινα νερά τα οποία στην αρχή σχηματίζουν ρυάκια και αργότερα συμβάλλουν μεταξύ τους και δημιουργούν μεγαλύτερα υδάτινα ρεύματα που τελικά συγκλίνουν σε ποταμούς.

Καθώς το νερό ρέει πάνω στο έδαφος η κίνηση αυτή συνοδεύεται και από διάβρωση η οποία χαράζει το κανάλι από το οποίο περνάει το νερό. Συνήθως χρειάζεται πολύς χρόνος για να δημιουργηθεί ένα ποτάμι μερικές φορές όμως όταν οι συνθήκες το επιτρέπουν χρειάζεται λιγότερος χρόνος.

Κωνσταντίνος Θεοτόκης, Η τέχνη του αγιογράφου

 

1). Για τη βιογραφία και την εργογραφία του Κωνσταντίνου Θεοτόκη περιηγηθείτε στο "Εθνικό Κέντρο Βιβλίου": 
http://www.ekebi.gr/frontoffice/portal.asp?cpage=NODE&cnode=461&t=186 

2). Για να διαβάσετε έργα του, περιηγηθείτε στο "Σπουδαστήριο Νέου Ελληνικού Πολιτισμού":
http://www.snhell.gr/anthology/content.asp?id=146&author_id=11

3). Για τον σχολιασμό του έργου του επισκεφθείτε την "Πύλη για την Ελληνική Γλώσσα": http://www.greek-language.gr/Resources/literature/education/literature_history/search.html?details=32

4). Δείτε από το ψηφιακό αρχείο της ΕΡΤ στη σειρά "Εποχές και Συγγραφείς", ένα επεισόδιο της σειράς  αφιερωμένο στη ζωή και το έργο του Κερκυραίου πεζογράφου και διανοούμενου ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΘΕΟΤΟΚΗ.
 http://www.hprt-archives.gr/V3/public/main/page-assetview.aspx?tid=8454&autostart=0

 Παρουσιάζονται στοιχεία του οικογενειακού του δέντρου και της βιογραφίας του (γεν. 1872 – θαν. 1923) ενώ παράλληλα περιγράφεται η εξέλιξη της πεζογραφικής του πορείας και η συμβολή του στην ελληνική λογοτεχνία.
Γίνεται αναφορά στις σπουδές του, στις επιρροές της πρώιμης συγγραφικής του περιόδου-ρεύμα του αισθητισμού-στις πρώτες του δημοσιεύσεις στα λογοτεχνικά περιοδικά της εποχής και τη συμμετοχή του στη «δημοτικιστική κίνηση». Το ντοκιμαντέρ ανιχνεύει επίσης τις κοινωνιολογικές και ιδεολογικές αναζητήσεις του Κ. ΘΕΟΤΟΚΗ, την επαφή του με τον μαρξισμό και τους σοσιαλιστές και την αντανάκλαση αυτής της τοποθέτησής του στο έργο του με τη μορφή της κοινωνικής ρεαλιστικής πεζογραφίας.
Γίνεται λόγος για τη δημοτική-ιδιωματική γλώσσα του Κ. ΘΕΟΤΟΚΗ και στη συνέχεια για την ώριμη περίοδό του και τα έργα του μετά και την προσχώρηση στο Κόμμα Φιλελευθέρων, την εγκατάστασή του στην Αθήνα (1918) και το διορισμό του στην Εθνική Βιβλιοθήκη. Παρουσιάζεται η θεματική και ο προβληματισμός έργων-σταθμών του λογοτέχνη όπως «Η Τιμή και το Χρήμα», «Σκλάβοι στα δεσμά τους», «Κατάδικος» και «Η ζωή και ο θάνατος του Καραβέλα». Μεταξύ άλλων, δίνεται έμφαση στην ενασχόληση του Κ. ΘΕΟΤΟΚΗ με τις μεταφράσεις αρχαίων ελλήνων, με τις σαιξπηρικές μεταφράσεις και στην αφοσίωσή του στην ινδική λογοτεχνία. Κατά τη διάρκεια της εκπομπής για τον Κ. ΘΕΟΤΟΚΗ μιλάει ο ποιητής-δοκιμιογράφος ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΑΛΛΑΣ ενώ παρεμβάλλεται οπτικοακουστικό, φωτογραφικό και έντυπο αρχειακό υλικό.

5). Παράλληλο Κείμενο:  Ανδρέας Καρκαβίτσας, "Η θάλασσα", Λόγια της πλώρης (1899), (απόσπασμα)

 Ο πατέρας μου - μύρο το κύμα που τον τύλιξε - δεν είχε σκοπό να με κάμει ναυτικό.
    - Μακριά, έλεγε, μακριά, παιδί μου, απ’ τ’ άτιμο στοιχειό! Δεν έχει πίστη, δεν έχει έλεος. Λάτρεψέ την όσο θες, δόξασε την· εκείνη το σκοπό της. Μην κοιτάς που χαμογελά, που σου τάζει θησαυρούς. Αργά γρήγορα θα σου σκάψη το λάκκο ή θα σε ρίξη πετσί και κόκαλο, άχρηστο στον κόσμο. Είπες θάλασσα, είπες γυναίκα, το ίδιο κάνει.
    Και τα έλεγε αυτά άνθρωπος που έφαγε τη ζωή του στο καράβι, που ο πατέρας, ο πάππος, ο πρόπαππος, όλοι ως τη ρίζα της γενιάς ξεψύχησαν στο παλαμάρι. Μα δεν τα έλεγε μόνον αυτός, αλλά κι οι άλλοι γέροντες του νησιού, οι απόμαχοι των αρμένων τώρα, και οι νιώτεροι, που είχαν ακόμη τους κάλλους στα χέρια, όταν κάθιζαν στον καφενέ να ρουφήξουν τον ναργιλέ, κουνούσαν το κεφάλι και στενάζοντας έλεγαν:
    - Η θάλασσα δεν έχει πια ψωμί. Ας είχα ένα κλήμα στη στεριά και μαύρη πέτρα να ρίξω πίσω μου.
    Η αλήθεια είναι πως πολλοί τους όχι κλήμα, άλλα νησί ολάκερο μπορούσαν ν’ αποχτήσουν με τα χρήματα τους. Μα όλα τα έριχναν στη θάλασσα. Παράβγαιναν ποιος να χτίση μεγαλύτερο καράβι· ποιος να πρωτογίνη καπετάνιος. Και γω που άκουα συχνά τα λόγια τους και τα έβλεπα τόσο ασύμφωνα με τα έργα τους δε μπορούσα να λύσω το μυστήριο. Κάτι, έλεγα, θεϊκό ερχόταν κι έσερνε όλες εκείνες τις ψυχές και τις γκρέμιζε άβουλες στα πέλαγα, όπως ο τρελοβοριάς τα στειρολίθαρα.
    Αλλά το ίδιο κάτι μ’ έσπρωχνε και μένα εκεί. Από μικρός την αγαπούσα τη θάλασσα. Τα πρώτα βήματα μου να ειπής, στο νερό τα έκαμα. Το πρώτο μου παιχνίδι ήταν ένα κουτί από λουμίνια μ’ ένα ξυλάκι ορθό στη μέση για κατάρτι, με δυο κλωστές για παλαμάρια, ένα φύλλο χαρτί για πανάκι και με την πύρινη φαντασία μου που το έκανε μπάρκο τρικούβερτο. Πήγα και το έριξα στη θάλασσα με καρδιοχτύπι. Αν θέλεις, ήμουν και γω εκεί μέσα. Μόλις όμως το απίθωσα, και βούλιαξε στον πάτο. Μα δεν άργησα να κάμω άλλο μεγαλύτερο από σανίδια. Ο ταρσανάς για τούτο ήταν στο λιμανάκι του Αϊ-Νικόλα. Το έριξα στη θάλασσα και τ’ ακολούθησα κολυμπώντας ως την εμπατή του λιμανιού που το πήρε το ρέμα μακριά. Αργότερα έγινα πρώτος στο κουπί, στο κολύμπι πρώτος, τα λέπια μου έλειπαν.
    - Μωρέ γεια σου, και συ θα μας ντροπιάσεις όλους, έλεγαν οι γεροναύτες, όταν μ’ έβλεπαν να τσαλαβουτώ σαν δέλφινας.
    Εγώ καμάρωνα και πίστευα να δείξω προφητικά τα λόγια τους. Τα βιβλία - πήγαινα στο Σχολαρχείο θυμούμαι - τα έκλεισα για πάντα. Τίποτα δεν έβρισκα μέσα να συμφωνή με τον πόθο μου. Ενώ εκείνα που είχα γύρω μου, ψυχωμένα κι άψυχα, μού έλεγαν μύρια. Οι ναύτες με τα ηλιοκαμένα τους πρόσωπα και τα φανταχτερά τους ρούχα· οι γέροντες με τα διηγήματά τους· τα ξύλα με τη χτυπητή κορμοστασιά, οι λυγερές με τα τραγούδια τους:

Όμορφος που ’ναι ο γεμιτζής, όταν βραχεί κι αλλάξει
και βάλει τ’ άσπρα ρούχα του και στο τιμόνι κάτσει.

    Το άκουα από την κούνια μου κι έλεγα πως ήταν φωνή του νησιού μας, που παρακινούσε τους άντρες στη θαλασσινή ζωή. Έλεγα πότε και γω να γίνω γεμιτζής και να κάτσω θαλασσοβρεμένος στο τιμόνι. Θα γινόμουν όμορφος τότε, παλλήκαρος σωστός, θα με καμάρωνε το νησί, θα με αγαπούσαν τα κορίτσια! Ναι· την αγαπούσα τη θάλασσα! Την έβλεπα ν’ απλώνεται απ’ τ’ ακρωτήρι ως πέρα, πέρα μακριά, να χάνεται στα ουρανοθέμελα σαν ζαφειρένια πλάκα στρωτή, βουβή και πάσχιζα να μάθω το μυστικό της. Την έβλεπα, οργισμένη άλλοτε, να δέρνει με αφρούς τ’ ακρογιάλι, να καβαλικεύη τα χάλαρα, να σκαλώνη στις σπηλιές, να βροντά και να ηχάη, λες και ζητούσε να φτάση στην καρδιά της Γης για να σβήση τις φωτιές της. Κι έτρεχα μεθυσμένος να παίξω μαζί της, να τη θυμώσω, να την αναγκάσω να με κυνηγήση, να νιώσω τον αφρό της απάνω μου, όπως πειράζουμε αλυσοδεμένα τ’ αγρίμια. Και όταν έβλεπα καράβι να σηκώνη την άγκυρα, να βγαίνη από το λιμάνι και ν’ αρμενίζη στ’ ανοιχτά· όταν άκουα τις φωνές των ναυτών που γύριζαν τον αργάτη και τα καταβοδώματα των γυναικών, η ψυχή μου πετούσε θλιβερό πουλάκι απάνω του. Τα σταχτόμαυρα πανιά, τα ολοφούσκωτα· τα σχοινιά τα κοντυλογραμμένα· τα πόμολα που άφηναν φωτεινή γραμμή ψηλά μ’ έκραζαν να πάω μαζί τους, μου έταζαν άλλους τόπους, ανθρώπους άλλους, πλούτη, χαρές, φιλιά. Και νυχτόημερα η ψυχή μου κατάντησε άλλον πόθο να μην έχη παρά το ταξίδι. Ακόμη και την ώρα που ερχόταν πικρό χαμπέρι στο νησί και ο πνιγμός πλάκωνε τις ψυχές όλων και χυνόταν βουβή η θλίψη από τα ζαρωμένα μέτωπα ως τ’ άψυχα λιθάρια της ακρογιαλιάς· όταν έβλεπα τα ορφανοπαίδια στους δρόμους και τις γυναίκες μαυροφόρες, απαρηγόρητες τις αρραβωνιαστικιές· όταν άκουγα να διηγούνται ναυαγοί το μαρτύριο τους, πείσμα μ’ έπιανε που δεν ήμουν και γω μέσα· πείσμα και σύγκρυο μαζί.
    Δεν κρατήθηκα περισσότερο. Έλειπε ο πατέρας με τη σκούνα στο ταξίδι. Μίσευε κι ο καπετάν Καλιγέρης, ο θείος μου, για τη Μαύρη θάλασσα. Του έπεσα στο λαιμό· τον παρακάλεσε κι η μάννα μου από φόβο μην αρρωστήσω· με πήρε μαζί του.
    - Θα σε πάρω, μου λέει, μα θα δουλέψεις· το καράβι θέλει δουλειά. Δεν είναι ψαρότρατα να ’χεις φαΐ και ύπνο.
    Τον φοβόμουνα πάντα το θείο μου. Ήταν άγριος και κακός σε μένα, όπως και στους ναύτες του. Κάλλιο σκλάβος στ’ Αλιτζέρι — παρά με τον Καλιγέρη, έλεγαν για να δείξουν την απονιά του. Ό,τι παστό παλιοκρέατο, μουχλιασμένος μπακαλάος, αλεύρι πικρό, σκουληκιασμένη γαλέτα, τυρί - τεμπεσίρι, στην αποθήκη του Καλιγέρη βρισκότανε. Κι ο λόγος του πάντα προσταγή, αγριοβλαστήμια και βρισίδι. Μόνον απελπισμένοι πήγαιναν στη δούλεψη του. Μα ο μαγνήτης που έσερνε την ψυχή μου έκανε να τα λησμονήσω όλα. Να πατήσω μια στην κουβέρτα, έλεγα, και δουλειά όση θες.
    Αληθινά ρίχτηκα στη δουλειά με τα μούτρα. Έκαμα παιχνίδι τις ανεμόσκαλες. Όσο ψηλότερα η δουλειά, τόσο πρόθυμος εγώ. Μπορεί ο θείος μου να ήθελε να παιδευτώ από την αρχή για να μετανιώσω. Από την πλύση της κουβέρτας στο ξύσιμο· από το ράψιμο των πανιών στων σχοινιών το πλέξιμο· από το λύσιμο των αρμένων στο δέσιμο. Τώρα στην τρόμπα· τώρα στον αργάτη· φόρτωμα - ξεφόρτωμα, καλαφάτισμα, χρωμάτισμα, πρώτος εγώ. Πρώτος; Πρώτος· τι μ’ έμελλε; Μου έφτανε πως ανέβαινα ψηλά στη σταύρωση κι έβλεπα κάτω τη θάλασσα να σχίζεται και να πισωδρομεί υποταχτική μου. Τον άλλον κόσμο, τους στεριανούς, με θλίψη τους έβλεπα.
    - Ψε!...  έλεγα   με  περιφρόνηση.   Ζούνε   τάχα   κι   εκείνοι!...

ΕΡΓΑΣΙΑ: Σε αντίθεση με τον αγιογράφο πατέρα στο διήγημα του Θεοτόκη, ο οποίος επιθυμεί να συνεχίσει ο γιος του την τέχνη του, ο ναυτικός πατέρας στο διήγημα του Καρκαβίτσα συμβουλεύει  το γιο του να μείνει μακριά από τη θάλασσα. Συγκρίνετε τη σχέση που έχει ο πατέρας με το γιο στα δυο διηγήματα, ελέγχοντας την επίδραση που έχει ο κάθε πατέρας στο γιο του σχετικά με το επάγγελμα που πρόκειτα να ακολουθήσει.

ΤΑ ΠΕΤΡΙΝΑ ΤΟΞΩΤΑ ΓΕΦΥΡΙΑ - ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ: "ΠΟΤΑΜΙΑ ΠΟΥ ΧΩΡΙΖΟΥΝ- ΓΕΦΥΡΙΑ ΠΟΥ ΕΝΩΝΟΥΝ"

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Στην προβιομηχανική Ελλάδα το κύριο δομικό υλικό ήταν η πέτρα και ένα από τα πιο σημαντικά προβλήματα που απασχολούσαν τους κατοίκους, περισσότερο της ηπειρωτικής και λιγότερο της νησιωτικής υπαίθρου, ήταν η ασφαλής διέλευση των οδοιπόρων και των μεταφορικών μέσων τους, πάνω από ποτάμια, ρέματα και χείμαρρους. Μέχρι τον 20ο αιώνα, το μόνο εφικτό αλλά λειτουργικό τεχνικό έργο, που μπορούσε να κατασκευάσει ο ασπούδαστος μάστορας της εποχής εκείνης, για να δώσει τη λύση στο συγκοινωνιακό πρόβλημα που απασχολούσε, όχι μόνο τον ίδιο αλλά όλους ανεξαιρέτως τους συντοπίτες του, ήταν ένα πέτρινο γεφύρι, μονότοξο όπως της Κόνιτσας  ή πολύτοξο όπως της Άρτας.

"ΘΩΡΗΚΤΟ ΠΟΤΕΜΚΙΝ" του Σεργκέι Αϊζενστάιν

"Το θωρηκτό Ποτέμκιν" (1925) , βωβή ταινία του Σοβιετικού σκηνοθέτη Σεργκέι Αϊζενστάιν, θεωρείται ένα από τα αριστουργήματα του παγκόσμιου κινηματογράφου. Το σφιχτό μοντάζ, η νευρώδης εναλλαγή κοντινών και μακρινών, ομαδικών και ατομικών πλάνων, η στιβαρή περιγραφή των χαρακτήρων και η ρεαλιστική απεικόνιση των συγκρούσεων (συγκλονιστικές οι σκηνές στα σκαλιά της Οδησσού) έφεραν την ταινία στην πρωτοκαθεδρία της κινηματογραφικής τέχνης.

Η ταινία αφηγείται την ιστορία του ρωσικού θωρηκτού Ποτέμκιν , όταν, τον Ιούνιο του 1905,  το κατώτερο πλήρωμα στασίασε εναντίον των αξιωματικών, ύψωσε κόκκινη σημαία και αγκυροβόλησε στα ανοιχτά της Οδυσσσού στην Κριμαία, καλώντας τους ναυτικούς των υπόλοιπων πλοίων και τους πολίτες σε γενικευμένο ξεσηκωμό εναντίον του τσάρου. Παρόλο που η επανάσταση απέτυχε, αποτέλεσε τη μαγιά για τη Μεγάλη Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917.

Απολαύστε την!

https://www.youtube.com/watch?v=xBIilgyVEyg

Πανελλήνιοι Μαθητικοί Διαγωνισμοί των εκδόσεων ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ και της Επιστημονικής Ένωσης ΝΕΑ ΠΑΙΔΕΙΑ

Oι εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ και η Επιστημονική Ένωση ΝΕΑ ΠΑΙΔΕΙΑ διοργανώνουν Πανελλήνιους Μαθητικούς Διαγωνισμούς που απευθύνονται σε μαθητές και μαθήτριες της Α΄, Β΄ και Γ΄ Γυμνασίου.

Οι μαθητές της Α΄ και Β΄ Γυμνασίου καλούνται να διαγωνιστούν είτε στη δημιουργία σκίτσου, γελοιογραφίας ή κόμικς, είτε στη συγγραφή αστυνομικής ιστορίας. Με τίτλο «Ο πλανήτης Γη εκπέμπει SOS» και αφορμή το βιβλίο "Το τελευταίο αγρίμι" του Πιρς Τόρντεϊ οι μαθητές θα καταπιαστούν με θέματα όπως το κλίμα, το ζωικό βασίλειο, οι φυσικοί πόροι και η εκμετάλλευσή τους, η αναπτυσσόμενη οικολογική ευαισθησία, και θα αποτυπώσουν σε πολυτροπικά κείμενα τον προβληματισμό τους γύρω από περιβαλλοντικά ζητήματα που απασχολούν την παγκόσμια κοινότητα. Ο διαγωνισμός αυτός γίνεται σε συνεργασία με τo WWF Ελλάς και την ομάδα educartoon.

ΕΝΑ ΓΕΦΥΡΙ ΜΙΑ ΝΤΡΟΠΗ: ΟΙ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΤΟΥ ΓΕΦΥΡΙΟΥ ΤΗΣ ΠΛΑΚΑΣ

Η κατάρρευση του Γεφυριού της Πλάκας στα Τζουμέρκα  δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Προειδοποιήσεις για τους κινδύνους που διέτρεχε υπήρχαν εδώ και πολλά χρόνια. Η  αδιαφορία, ωστόσο, αρμόδιων και αναρμόδιων μας οδήγησαν, ακόμη μια φορά, να τρέχουμε πίσω από τα γεγονότα. Το Γεφύρι της Πλάκας με το βαρύ ιστορικό φορτίο περιμένει την άμεση αποκατάστασή του. Η πολιτεία οφείλει να δράσει άμεσα, για να θεραπεύσει την πληγή στο σώμα της περιοχής.

https://www.youtube.com/watch?x-yt-ts=1422579428&v=dsJPYokiMNw&x-yt-cl=85114404#t=15

Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΟΝ Α' ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΟΛΕΜΟ (ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΑΠΟ ΤΗ ΣΕΙΡΑ ΤΟΥ ΣΚΑΪ "ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ")

«44ος Διεθνής Διαγωνισμός Αλληλογραφίας Νέων 2015»

Η Παγκόσμια Ταχυδρομική Ένωση (Universal Post Union - Π.Τ.Ε.), ιδρυτικό μέλος της οποίας είναι η χώρα μας, είναι ένας διεθνής οργανισμός που συγκαταλέγεται στους εξειδικευμένους διακυβερνητικούς οργανισμούς του Ο.Η.Ε. και έχει καθιερώσει με το Συνέδριο του Τόκυο το 1969 Διεθνή Διαγωνισμό επιστολικών εκθέσεων για νέους και νέες έως 15 ετών.

Ο διαγωνισμός αυτός έχει σκοπό να κεντρίσει το ενδιαφέρον των νέων για το συγκεκριμένο τρόπο επικοινωνίας, να αναπτύξει την ικανότητά τους να συντάσσουν επιστολικές εκθέσεις, να καλλιεργήσει την οξύνοιά τους και να συμβάλει στη σύσφιξη των διεθνών σχέσεων φιλίας, που αποτελεί μία από τις βασικές αποστολές της Π.Τ.Ε.

Το θέμα του διαγωνισμού που επιλέχθηκε για το έτος 2015 είναι:

ΑΟΥΣΒΙΤΣ: 70 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ

Συμπληρώνονται σήμερα 70 χρόνια από την είσοδο του Κόκκινου Στρατού στο κολαστήριο του Άουσβιτς στη νότια Πολωνία και την απελευθέρωση των ελάχιστων κρατουμένων που επιβίωσαν από την κτηνωδία των Ναζί. Οι εικόνες που αντίκρισαν οι Σοβιετικοί στρατιώτες στα κρεματόρια του στρατοπέδου ήταν αδύνατο να τις συλλάβει ο ανθρώπινος νους ακόμη και σήμερα. Ανάμεσα στα θύματα και 50.000 Έλληνες, στην πλειοψηφία τους Εβραίοι.

Παρακολουθήστε  από την εκπομπή "Αληθινά Σενάρια" της ΕΤ3 το ντοκιμαντέρ με θέμα τους Εβραίους της Θεσσαλονίκης. Ανάμεσα στις μαρτυρίες και ενός Πόντιου της Θεσσαλονίκης που συνελήφθη από τους Ναζί, οδηγήθηκε στο Άουσβιτς, δραπέτευσε, κατατάγηκε στον Κόκκινο Στρατό και ξαναγύρισε στο Άουσβιτς ως απελευθερωτής.

ΕΘΝΙΚΟ ΙΔΡΥΜΑ ΕΡΕΥΝΩΝ ΚΑΙ ΜΕΛΕΤΩΝ "ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ Κ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ"

 Ενδιαφέρον υλικό (πηγές, λευκώματα, επιστημονικές εργασίες, ψηφιακές περιηγήσεις κλπ.) για τη ζωή και το έργο του Ελευθέριου Βενιζέλου θα βρείτε στην ηλεκτρονική διεύθυνση του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών και Μελετών "Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος" (Χανιά).

http://www.venizelos-foundation.gr/

Η ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΑΡΧΕΙΟ

Περιηγηθείτε στη Θεσσαλονίκη της περιόδου  1900-1930 μέσα από το Ελληνικό  Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο ( ΕΛΙΑ). Επιλέξτε χρονική περίοδο και ταξιδέψτε στο χρόνο...
http://www.wow.gr/projects/thessaloniki/index.htm
 

ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΗΣ ΠΑΛΙΑΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Το παραλιακό τείχος της Θεσσαλονίκης σε 3d rendering:

3D αναπαράσταση του Λευκού Πύργου στις αρχές του 20ου αι.

Θεσσαλονίκη. Ο Μεβλεβί Χανές, ένας τεκές που χάθηκε. Σε 3d rendering.

"Μια βόλτα κατά μήκος των τειχών της Θεσσαλονίκης" 

 

 

ΙΣΤΟΡΙΚΟΙ ΧΑΡΤΕΣ ΤΩΝ ΒΑΛΚΑΝΙΚΩΝ ΠΟΛΕΜΩΝ

1. Τα βαλκανικά κράτη το 1912 .
http://users.sch.gr/ipap/Ellinikos%20Politismos/xartes/Balkan%201912.htm

2. Κατακτήσεις εδαφών στον α' βαλκανικό πόλεμο.
http://users.sch.gr/ipap/Ellinikos%20Politismos/xartes/Balkan%20a%27%20balkanikos.htm

3. Πορείες στρατών στο β' βαλκανικό πόλεμο
http://users.sch.gr/ipap/Ellinikos%20Politismos/xartes/Balkan%20b%27%20balkanikos,%20poreies.htm

4. Κατακτήσεις εδαφών στο β' βαλκανικό πόλεμο
http://users.sch.gr/ipap/Ellinikos%20Politismos/xartes/kataktiseis-b-balkanikou.htm

5. Τα Βαλκάνια μετά το β' βαλκανικό πόλεμο
http://users.sch.gr/ipap/Ellinikos%20Politismos/xartes/Balkan%20b%27%20balkanikos.htm

6. Τα Βαλκάνια μετά το β' βαλκανικό πόλεμο και τη δημιουργία του αλβανικού κράτους
http://users.sch.gr/ipap/Ellinikos%20Politismos/xartes/Balkan%20b%27%20balkanikos-albania.htm

ΜΑ ΓΙΑΤΙ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ;

Αρχαία Ελληνικά. Σκέψεις και προβληματισμοί, καθηγητών και μαθητών. Προσδοκίες και πραγματικότητα.
Πειραματικό Γυμνάσιο Πανεπιστημίου Κρήτης.

Πάντες τὸ Charlie Hebdo οὕτως ταχέως ὠνοῦνται ὥστε οὐκέτι ἔξεστιν εὑρεῖν

14 Ἰανουαρίου 2015

Οἱ πολῖται, τὸ Charlie Hebdo ὠνεῖσθαι πειρώμενοι Μετὰ τὴν δεινὴν τρομοκρατικὴν ἐπίθεσιν ἣ τῇ προτέρᾳ ἑβδομάδι ἐν τῷ Παρισίῳ ἐγένετο ἔξεστι νῦν πᾶσι τὴν τῶν Γαλλικῶν πολιτῶν ἀπόκρισιν ἰδεῖν· πάντες βούλονται τὸ περιοδικὸν Charlie Hebdo ὠνεῖσθαι. αὕτη μὲν ἡ φήμη τὸν ἐκδοτικὸν οἶκον οὐκ ἔλαθεν, διὰ δὲ τοῦτο τρία ἑκατομμύρια περιοδικὰ ἐξέδωκε τήμερον· ὅμως δὲ ἤδη πάντα ἐξεδόθη.

τοῦ μὲν ἀγγέλματος ἤδη χθὲς διὰ τῆς πόλεως δραμόντος ὅτι χαλεπώτατον ἔσοιτο τήμερον τὸ περιοδικὸν εὑρεῖν, οἱ πολῖται ἅμα πρωὶ ἀναστάντες πρὸς τοῖς περιπτέροις ἕτι κεκλεισμένοις ἔμενον πειρώμενοι αὐτὸ κτᾶσθαι, τῶν δὲ τριῶν ἑκατομμυρίων ταχέως ἀφανισθέντων πολλοῖς τὸ μένειν μάτην ἐγένετο, μόνον γὰρ τούτοις οἳ ἔτυχον πρῶτοι ἀφικόμενοι ἐξῆν τὸ περιοδικὸν εὑρεῖν.

παραδείγματος δὲ ἕνεκα τοῦτο εἰδέναι δεῖ· ἐν τῷ Παρισίῳ ἤδη τῇ 6:30 ὥρᾳ οὐκ ἐξῆν τὸ περιοδικὸν εὑρεῖν, ἐν δὲ πάσῃ τῇ Γαλατίᾳ οὐ διὰ πολλοῦ, τῇ 10:00 ὥρᾳ· οἱ μὲν πολῖται οἷς οὐκ ἐξῆν τὸ περιοδικὸν ὠνεῖσθαι, τοῖς ἔχουσι φιλικῶς φθονοῦντες, ἐπείρων ἀπὸ αὐτῶν ὠνεῖσθαι πλείονα χρήματα προτείνοντες, μάτην δέ. ὁ ἐκδοτικὸς οἶκος ἤγγειλεν τήμερον τῆς ἑσπέρας ὅτι δύο πλείονα ἑκατομμύρια ὡς τάχιστα ἐκδώσοι. τὸ περιοδικὸν ὃ τήμερον ἐξεδόθη ὀκτὼ σελίδας ἔχον εἰς ἑκκαίδεκα γλώττας μεταπέφρασται. 

Πλέονα...http://www.akwn.net/

«18ο ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΣ ΜΑΘΗΤΙΚΟΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗΣ ΞΥΛΙΝΗΣ ΦΩΛΙΑΣ ΓΙΑ ΠΟΥΛΙΑ» «ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ»

Η  ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΗ  ΟΜΑΔΑ ΤΟΥ 2^ου  ΕΠΑ.Λ ΓΑΛΑΤΣΙΟΥ 

ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΓΕΝΙΚΗ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΓΑΛΑΤΣΙΟΥ

ΤΗΣ «ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΟΡΝΙΘΟΛΟΓΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ»

ΚΑΙ ΤΗΣ «ΔΡΑΣΗΣ  ΓΙΑ ΤΗΝ  ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΤΟΝ  ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ  ΠΟΙΟΤΗΤΑ  ΖΩΗΣ» 

  ΠΡΟΚΗΡΥΣΣΕΙ  ΤΟΝ 

«18^ο  ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ  ΜΑΘΗΤΙΚΟ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟ

ΚΑΤΑΣΚΕΥΗΣ   ΞΥΛΙΝΗΣ  ΦΩΛΙΑΣ  ΓΙΑ  ΠΟΥΛΙΑ»

«ΜΙΧΑΛΗΣ   ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ»

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 29  MAΙΟΥ  2015

 ΠΑΡΚΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΗΣ ΕΥΑΙΣΘΗΤΟΠΟΙΗΣΗΣ 

«ΑΝΤΩΝΗ ΤΡΙΤΣΗ» ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΙΛΙΟΥ

Η περιβαλλοντική ομάδα του 2^ου ΕΠΑ.Λ  ΓΑΛΑΤΣΙΟΥ καλεί όλους τους μαθητές  (Νηπιαγωγείων, Δημοτικών, Γυμνασίων, ΓΕ.Λ., ΕΠΑ.Λ., Σ.Δ.Ε., Ε.Ε.Ε.Ε.Κ) να συμμετάσχουν στον

«18^ο Πανελλήνιο Μαθητικό Διαγωνισμό Κατασκευής Ξύλινης Φωλιάς για Πουλιά»

και να δείξουν έμπρακτα την αγάπη τους για τα πουλιά.

Οι φωλιές πρέπει να σταλούν μέχρι την Τρίτη  26 Μαΐου 2015  στο 2^ο ΕΠΑ.Λ  Γαλατσίου  (Ταϋγέτου  60  &  Πασσώβ 8,  τ.κ 111 41,   Γαλάτσι,  τηλ.:  210 2288340   &   210 2288341

Fax: 210 2288340, e-mail: mail@2epal-galats.att.sch.gr).

Οι φωλιές μετά το τέλος του διαγωνισμού δεν θα επιστραφούν στους διαγωνιζόμενους, αλλά θα αναρτηθούν σε δέντρα του Άλσους Βεΐκου του Δήμου  Γαλατσίου, του Πάρκου Περιβαλλοντικής Ευαισθητοποίησης «Αντώνη Τρίτση»

του Δήμου Ιλίου και σε άλλα πάρκα του νομού Αττικής.

"Ιππότες του Δρόμου" της Ελένης Φ.

Κεφάλαιο 1

Ο γέρο-Γιάννης

Δευτέρα, 9 (τουλάχιστον έτσι λέει το παλιό χαλασμένο ρολόι) το βράδυ, 1652 στην κρεβατοκάμαρά μου.

Σήμερα θα έλεγα ότι ήταν μια παράξενα ενδιαφέρουσα μέρα. Θα σκεφτείς τώρα Μιχαήλ, ότι ο γέρο-Γιάννης είναι, άρα πιθανότατα του ανέθεσε κάποιος ευγενής κανένα διαμέρισμα να φτιάξει για τους υπηρέτες, που έγιναν πολλοί. Λυπάμαι αγαπημένε μου φίλε, αλλά αυτή τη φορά θα σε διαψεύσω.

Πήρα μια βαθιά ανάσα και ανακάθισα. Πράγματι, τι παράξενη μέρα και τούτη.

Από την πρώτη ματιά θα έλεγες ότι τίποτα παράξενο δεν έγινε σήμερα, αλλά και πάλι λέει το παλιό ρητό ότι τα φαινόμενα απατούν. Αυτό το ξέρεις καλά, πιστεύω. Θυμάσαι εκείνο το παλιό εργοτάξιο στο οποίο δουλεύαμε για λογαριασμό του δούκα; Ακόμη εκεί είμαι και τυραννιέμαι, επειδή δεν μας δίνουνε οι ξυλοκόποι ξύλα. Τέλος πάντων. Αυτό είναι άλλο θέμα.

Τον περασμένο μήνα λοιπόν, ήρθε ένας νέος εργάτης στο εργοτάξιο. Ένας νεαρός άντρας, τον λένε Γκάλαντιν. Νομίζω. Δεν είναι ότι τον άκουσα και ποτέ να μιλάει, άμα δεν είναι απόλυτα απαραίτητο. Όπως και να ‘χει, μου έκανε παράξενη εντύπωση ετούτος ο νεαρός. Καταρχάς είναι τα παράξενα χαρακτηριστικά του. Δεν συναντάς σε ανθρώπους τέτοια. Τα μαλλιά του, με πιστεύεις ή όχι, είναι μαβιά. Στέκονται ψηλά με ένα περίεργο τρόπο. Για τα μάτια του μη με ρωτάς. Τα καλύπτει με ένα πανί. Τυφλός είναι, θα σκεφτείς. Να που δεν είναι όμως. Μάλιστα, μπορεί και βλέπει κάτω από εκείνο το πανί. Πώς έβγαλα αυτό το συμπέρασμα είναι απλό. Μπορεί τώρα ένας τυφλός να διαβάσει χειρόγραφο; Όχι. Ποτέ μου δεν τον είδα να τα βγάζει εκείνο το μαντήλι από τα μάτια του και εγώ ποτέ δεν τον ρώτησα γιατί. Θα πεις Μιχαήλ, ότι γέρασε ο παλιόφιλός και μαλάκωσε, αλλά τον συμπαθώ πολύ αυτόν τον νεαρό. Είναι ο μοναδικός που δεν με βρίζει για τον μισθό.

Θα με ρωτήσεις τώρα, τι κάθεται ο ξεμωραμένος και σε γεμίζει με αυτές τις σκέψεις. Λοιπόν, το περίεργο περιστατικό που έγινε σήμερα έχει σχέση με εκείνον. Ως συνήθως, τον πήρα μαζί μου μαζί με εκείνο το θεριό, τον Λόγχεριν – θυμάσαι εκείνον τον μπρατσαρά με τη γερακίσια μύτη που κάνει για τρεις άντρες, σωστά; - και πήγαμε από του Γκόβαμοβ να πάρουμε τους μεντεσέδες και τα κουφώματα από τα παραθύρια που του παραγγείλαμε. Στην επιστροφή περάσαμε και από την αγορά, πουλάνε τώρα τελευταία και κοσμήματα. Πού τα βρήκαν οι αλήτες δεν ξέρω. Ο Γκάλαντιν πήγε και κοντοστάθηκε μπροστά στον πάγκο, και χάζευε εκείνα τα ασημένια και χρυσά τριαντάφυλλα που φτιάχνουν τώρα τελευταία. Με το που τον είδε ο Λόγχεριν, με γύρισε από την άλλη και μου πετάει μία « Πάμε να φύγουμε». Κάτι γίνεται τώρα μ’ αυτούς τους δύο, δεν μπορεί.

Κι ενώ πηγαίναμε να φύγουμε και να αφήσουμε τον Γκάλαωτιν στης ησυχία του, Τσακ!  μπαίνουν κλέφτες.

Πήρα άλλη μία βαθιά ανάσα και συνέχισα το γράψιμο.

Ωχ αμάν ‘βαγγελίστρα. Θα γίνει η αγορά ρημαδιό, σκέφτηκα. Ποιος νοιάζεται για τους αγρότες της συμφοράς, θα μου πεις, αλλά εγώ νοιάστηκα, όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά επειδή θα μου τα πρήξει η γυναίκα μου μετά που δεν θα έχει πού να κουβεντιάζει με τις φιλενάδες της. Το άχτι της γυναίκας πάνω στον άντρα πέφτει και αυτό ξεπάστρεψε κι εμένα, κι εσένα κι όλα τα θύματα του γυναικείου φίλου.

Αλλά να μην σ’ ενοχλώ μ’ αυτές τις σκέψεις κι ας επιστρέψουμε στο θέμα μας. Ο Λόγχεριν και ο Γκάλαντιν, με το που είδαν τον χαμό, πήραν τα σπαθιά από την αστυφυλακή που κοίταζε το σκηνικό με σαγόνια ως το πάτωμα και όρμησαν στους κλέφτες αντί για εκείνους (ε ρε γλέντια με την χυλόπιτα που θα ρίξει ο δούκας στους αστυφύλακες αύριο!) και όχι μόνο τους νίκησαν, τους πήραν και όλα τα χρήματα που είχαν πάνω τους! Κι ήταν κι αξιοσέβαστο ποσό. Τη βολέψαμε όλοι μια χαρά. Κατάφερα μάλιστα να ξεχρεώσω και το νοίκι. Τελικά άμα το πήρε ο Γκάλαντιν εκείνο το χρυσαφί λουλούδι που χάζευε, δεν ξέρω επειδή με αναγνώρισε εκείνος ο μπάρμαν απ’ το παλιό στέκι μας (τι ωραίες εποχές και τούτες!) και με πέταξε έξω από την αγορά με τις κλοτσιές.

Αυτά είχα να σου πω φίλε μου κι ελπίζω να είσαι καλά (πόσο καλά μπορώ να είμαι με τους ρευματισμούς μου, θα μου πεις, αλλά έτσι μωρέ, για το έθιμο) και να λάβω απάντησή σου προτού τα τινάξει εκείνο το γαϊδούρι που έχεις για τις επιστολές.

Ο παλιόφιλος,

Γιάννης

Την επόμενη μέρα, σύμφωνα με το ρολόι, είχα παρακοιμηθεί και η γυναίκα μου ούρλιαζε, αλλά όταν ήρθα τρεχάτος από το σπίτι (τι σπίτι, παράγκα), ανακάλυψα ότι το ρολόι πήγαινε τώρα όχι μία, αλλά δύο ώρες πίσω. Κάθισα λοιπόν και περίμενα. Μια ώρα. Εμφανίστηκε ο Γκάλαντιν. «Όλα καλά;», τον ρωτάω. Μου γνέφει. Καθίσαμε λοιπόν να περιμένουμε μαζί. Ν’ αρχίσεις συζήτηση με τον Γκάλαντιν αδύνατο. Μετά από κανά δεκάλεπτο εμφανίστηκε κι ο Λόγχεριν. «Τι έγινε, το ξεχρέωσες το νοίκι;», με ρωτάει. Εγώ τον αγριοκοίταξα και ορκίζομαι (άλλο καινούριο κι αυτό!) ότι άκουσα τον Γκάλαντιν να γελάει. «Καλά, εσύ αυτό λες αντί για καλημέρα;». Εδώ είναι που γελάει  ο Γκάλαντιν.

Γέλασε και δεν απάντησε. Σιγά -  σιγά λοιπόν μαζεύτηκαν όλοι οι εργάτες. Ενώ δουλεύαμε λοιπόν, ο Λόγχεριν φωνάζει μία: «Ο Γκάλαντιν σήμερα το πρωί γελούσε!».

Βουβαμάρα. Σιωπή. Νεκροταφείο. Γυρίσαμε όλοι και κοιτούσαμε τον Γκάλαντιν.

«Τι;! Δικαίωμά μας δεν είναι να γελάμε;».

Όπα ρε βαγγελίστρα, δωσ’ μου ένα λεπτό. Φωνάζει ο Γκάλαντιν; Πιο εύκολα κάνεις σε ψοφίμι ανάκριση παρά παίρνεις απάντηση από τούτον.

Βάλαμε όλοι τα γέλια. Κι ο Γκάλαντιν δεν κρατήθηκε, γέλασε και αυτός.

Συνεχίζεται...